Logo zenderstreeknieuws.nl


Dewi samen met zoon Hendra (links) en achter haar Truus Admiraal van Pulse met schrijfster Diane van Randen en enkele dierbare aanwezigen bij de boekpresentatie. (Foto: Lysette Verwegen)
Dewi samen met zoon Hendra (links) en achter haar Truus Admiraal van Pulse met schrijfster Diane van Randen en enkele dierbare aanwezigen bij de boekpresentatie. (Foto: Lysette Verwegen)

Dewi's veelbewogen memoires te boek gesteld

  Human Interest

IJsselstein - Dewi Satriasaputra (85) is voor veel senioren – zeker rond wijkcentrum De Oase – geen onbekende. Ze is bij veel activiteiten aanwezig en startte ook zelf veel activiteiten gestart: de mahjongclub, linedance, stijldansen, de beleggingsclub, de muzikale notenmix en meer. 'Ik heb altijd iets met mensen gehad', staat in haar levensboek dat vorige week verscheen.

'Dewi's memoires' is de titel van haar levensverhaal dat vorige week werd gepresenteerd. Uiteraard in De Oase en 'op zijn Dewi's': een feestje, tot in de puntjes door haar zelf geregeld, met bloemen en een dankwoord voor veel mensen, gebak en koffie.
Diane van Randen tekende de herinneringen van Dewi op. "Drie jaar lang, waarin we ruim veertig maal twee uur bij elkaar kwamen", vertelt ze. "We hadden een klik en voelden ons senang tijdens de gesprekken. We bespraken de verslagen die ze opstuurde en die ik dan structureerde en beschreef. Die verslagen waren soms wel drie A4-tjes lang en werden meestal 's nachts verstuurd, want Dewi is een echt avondmens. Ik kon dan de volgende ochtend aan de gang. Ik ben blij dat ik zo op deze manier deelgenoot mocht worden van haar leven."

Dewi verontschuldigt zich: "Sorry dat het zo lang duurde." Maar vakanties en haar punctualiteit speelden een rol. "Ik wilde alle feiten goed checken", vertelt ze. En het boek klopt: vanaf haar geboorte op 2 december 1932 op Sumatra, tot de dag van nu in haar appartement aan de Benschopperweg. "Het begin was moeilijk, maar hoe meer ik vertelde hoe meer herinneringen er kwamen." Van de eerste herinnering als driejarige tot de brieven van haar toekomstige man uit Holland. "Onze ouders kenden elkaar en hij studeerde in Holland. Mijn moeder zei nog: 'Van correspondentie komt een huwelijk'. Daar wilde ik niet aan. Uiteindelijk zijn we in 1953 getrouwd." Veel van haar herinneringen staan in oude dagboeken, ook de aankomst in Nederland in 1974. Sommige zaken liggen gevoelig. "In mijn jeugd speelden de politieke kwesties en dat is moeilijk. Mijn moeder zei altijd al: 'Hou je niet met politiek bezig'. Dat maakte me wel nieuwsgierig, ook in de actualiteit van de laatste jaren."

Ze is blij met haar levensboek. "Ik liep al jaren met het idee voor een levensboek. Maar het is zoveel." En dat klopt volgens haar schrijfster Diana: "Het boek is al extra dik, maar er kunnen zo twee delen bij."
De jongste van haar zeven kinderen, Hendra (45), reageert: "Veel dingen heb ik wel eens gehoord, maar ik zal ongetwijfeld nog verrast worden. Ik ben benieuwd naar haar ervaringen, want ik ken haar verhaal alleen van zwart-witfoto's. En ik ben natuurlijk benieuwd wat ze over mij gezegd heeft."

Reageer als eerste