Logo zenderstreeknieuws.nl


De IJsselsteinse Column

Strijdend ten onder

Ik keek op mijn horloge terwijl ik haastig de trap besteeg naar de raadzaal. Tien over acht. De raadsvergadering was vast al begonnen. Geen nood, het zou een lange vergadering worden.
Ik besefte dat ik getuige zou gaan zijn van een historische gebeurtenis, uniek in de geschiedenis van IJsselstein. Ik zou met ingehouden adem een college van burgemeester en wethouders strijdend ten onder zien gaan, zich op heroïsche wijze tot hun laatste snik verdedigend tegen een motie van wantrouwen.

Ik dacht aan de commandant van Napoleons Keizerlijke Garde, die op het slagveld van Waterloo de vijanden die hem hadden omsingeld onversaagd in de ogen keek en de oproep om zich over te geven met een woedend 'Merde!' beantwoordde.
Ik bedacht hoe ik zelf de raad tegemoet zou treden als ik wethouder was. O, ik zou ze nog één keer laten sidderen. Ik zou minstens een kwartier te laat verschijnen, louter om het gepeupel uit te dagen met mijn superioriteit.
Ik zou genieten van de doodse stilte waarmee ik zou worden begroet. En dan zou ik nog één keer vlammen, die raadsleden alle hoeken van de raadzaal laten zien. Ik dacht aan de Britse premier Margaret Thatcher, die na haar gedwongen aftreden in 1990 in een turbulente vergadering voor het laatst de vloer aandweilde met de oppositie, strijdbaar 'I am enjoying this!' roepend. Een nederlaag kan glansrijker zijn dan een overwinning.
Ik betrad de raadzaal en vond met moeite een plaatsje op de overvolle tribune. Ik zag een eenzame burgemeester achter de collegetafel. Fantastisch! De wethouders waren inderdaad te laat gekomen! Ik stootte mijn buurman glunderend aan. "Ze zijn te laat. Prima, dàt zal ze leren!" zei ik op gedempte toon. "Welnee. De wethouders zijn al weg." was het antwoord. "Ze zijn al na twee minuten opgestapt."

Ik zuchtte diep. Dit ging een lange avond worden.

Rinus Verweij

Reageer als eerste
Meer berichten