Mijn leven als 17-jarige

Klaar met die kou

De enorme vrieskou is voorbij. In Nederland, en niet alleen daar, werden plotseling temperaturen bereikt van dik onder het vriespunt, en daarbij kwam nog de kille oostenwind. Wat er voor zorgde dat het voelde alsof je elk moment vast kon vriezen aan de grond, met de ijspegels aan je neus erbij. Ik was zelf in deze periode van Siberische kou geveld door een enorme griep, misschien een geluk bij een ongeluk, want ik hoefde daardoor niet naar buiten.
Wat ik wel erg jammer vond is dat ik niet kon gaan schaatsen. Maar daar kwam ook nog eens bij dat ik helemaal niet meer beschikte over een paar schaatsen, omdat die blijkbaar jaren geleden al te klein waren geworden en dus inmiddels weggegooid waren.
Dat we eindelijk weer konden schaatsen, en ook nog eens meerdere dagen achter elkaar, trok zelfs de aandacht van de Amerikaanse media. Die wilden wel even wat mooie beelden schieten van een stel Nederlanders die ouderwets over de grachten aan het sjezen waren met hun glij-ijzers. En het was echt geen fake news dit keer, want er lag een echt goed pak ijs. Van een Elfstedentocht, als ik dit nog mag benoemen, kwam wederom niets, maar een heuse marathon op natuurijs kwam er wel. Heel Holland leek weer enthousiast te zijn geworden van deze sportieve activiteit, wat mooi is om te zien. Hoe de kleintjes met een stoel als leuning de eerste slagen maken. Waar ik zonder stoel nog languit onderuit ga, omdat ik gewoon niet zo goed schaatsen kan.
Maar nu ben ik er goed klaar mee, met die ijzige kou. Laat deze dooi maar flink doorzetten, want de winter heeft zijn langste tijd gehad en moet nu plaats gaan maken.
Zaterdag ga ik trouwens weer naar een voetbalwedstrijd, met een kameraad van mij, naar de aanstaande kampioen van Nederland. Heb ik toch nog een paar woorden aan voetbal gewijd. Mooi toch? En nu, op naar de lente!

Bram Wijnholt

Meer berichten