Mijn leven als 17-jarige

Niet om aan te gluren

Een ijskoud avondje in Eindhoven. Gevoelstemperaturen van min twintig graden in combinatie met een snijdende wind, rechtstreeks uit het Oostblok, waren niet de beste omstandigheden voor een van de finales van de aanstaande voetbalkampioen.
Na een treinreis in een heerlijk warme trein van zo'n vijftig minuten, kwamen wij aan op het station in de Brabantse stad. Naast de Galgenwaard, was ik nog nooit in een ander stadion geweest in Nederland en toen ik uiteindelijk voor het Philips Stadion stond, keek ik toch wel mijn ogen uit. Met de lange trap naar boven kwamen wij aan op onze plekken, die volgens de website voorzien waren van een soort van verwarming, maar wat in de realiteit toch wat anders uitpakte.
Het leuke aan een wedstrijd in Brabant zijn de grote hoeveelheden bier die steeds maar weer gehaald worden, op werkelijk ieder moment van de wedstrijd. De sfeer werd daarmee ook steeds vrolijker.
Dat mocht ook wel, want de eerste helft was echt niet om aan te gluren. Een slap en laf PSV durfde maar niet te drukken tegen de Venlose muur, die in de eerste helft dus niet werd geslecht. Een klein fluitconcertje en de duidelijke boodschap van de fanatieke aanhang, "PSV wakker worden!", zorgden gelukkigerwijs voor een hele andere tweede helft.
Uiteindelijk werd het toch nog 3-0 en konden we met bevroren benen en een lichte schorre stem goedgemutst het stadion achter ons laten. Na een wederom heerlijk lange en warme treinrit kwamen we weer aan op Utrecht Centraal en besloten we nog even een hamburgertje te gaan halen.
Na dit korte diner scheidden onze wegen en trokken we de conclusie dat het al met al toch een mooie en gezellige avond was geweest.

Bram Wijnholt

Meer berichten