Logo zenderstreeknieuws.nl


Mijn leven als 17-jarige

Hond

Wanneer u dit stukje leest, wat waarschijnlijk op woensdag 11 april is, is mijn derde toetsweek begonnen. De vakken der verschrikking als wiskunde en Frans zijn de aftrap van een bijzonder drukke week. Ik hoop dat als ik dit stukje terug mag lezen, de toetsen goed zijn gegaan, want op moment van schrijven zit ik nog midden in een groot leerproces. Over school gesproken: laatst moest ik op het matje komen bij de rector van het VWO, omdat ik een kwt-uren achterstand had van maar liefst 70 uren. Kwt is op mijn school een soort en met van opvulling van de lestijd, waarin je verplicht bent om op school te moeten studeren. Zoiets vind ik niet helemaal relevant, omdat ik thuis meestal productiever ben en heb daarom deze achterstand in de loop der tijd opgelopen. Dit verhaal wordt vervolgd.
Op mijn school maak je gewoon de gekste dingen mee. Laatst kwam ik uit mijn laatste les gelopen en terwijl ik naar buiten liep, zag ik mijn ooghoek een flinke hond het schoolplein oprennen met daarachter vier kleine jochies, waarschijnlijk de eigenaren van de hond.
Een déjà-vu van mijn zomervakantie was hier het gevolg van, waarin we in Italië naast een doorsnee Italiaan een huisje hadden gehuurd en die ook in het bezit was van twee honden. Een zeer lieve, kleine hond en een enorme Dobermann. De laatstgenoemde hond had zonder dat onze buurman het wist een ontsnapping gepland, waardoor die lekker ging wandelen door de heuvels van Italië, als gevolg. Gelukkig kon ik dat beest op een bepaalde manier nog achterna, uitgelachen wordende door allemaal Italianen die waarschijnlijk dachten dat ik die hond gewoon aan het uitlaten was. Ik pakte hem -gelukkig nog voordat hij echt weg was- bij zijn halsband vast en bracht hem terug naar zijn baasje. Grazie Mille. Nou, graag gedaan hoor. Dus toen die jochies hun hond weer hadden, was ik toch wel erg blij voor ze. Hij heette Boef trouwens.

Bram Wijnholt

Meer berichten

Shopbox