Foto: Foto:
Mijn leven als IJsselsteinse jongere

Een belangrijke week

Het wordt een belangrijke week voor mij. Donderdag heb ik namelijk de presentatie van mijn profielwerkstuk. Dat is blijkbaar nodig om te slagen, want zonder mag je niet eens deelnemen aan het landelijk examen. Het is het grootste werkstuk dat er te maken valt, waar je als duo in totaal 160 uur mee bezig moet zijn geweest. Ik doe het over de dalende trend in televisie kijken. Naar mijn mening is het onderzoek redelijk gelukt, al hebben we geen grote interviews kunnen ritselen met grote televisiemagnaten. Een interview met de kooplustige John de Mol was mooi geweest, maar dat zat er helaas niet in. Zulke mensen zijn onbereikbaar voor simpele middelbare scholieren.

Nog eenmaal Bezjoer zeggen en dan feest vieren

Dan moet je het vooral hebben van internetbronnen en een enquête. De presentatie is nog in de maak, maar dat zal wel goed komen. Wellicht kunnen we een autocue gebruiken, omdat het zo leuk aansluit bij het onderwerp. Nee, ik zal de presentatie net als de rest gewoon op de ouderwetse manier uit mijn hoofd moeten leren. Daarnaast heb ik ook mijn allerlaatste Frans mondeling van mijn middelbare school periode. Dus nog eenmaal Bezjoer zeggen en dan feest vieren.
Ook ga ik volgende week oefenen voor de muziekavond. Het is dus een bomvolle week met veel afsluitende activiteiten. En als kers op de taart op vrijdag een volleybaltoernooi, ook gelukkig voor de allerlaatste keer. Dus dan kan ik na deze week zeggen dat ik nooit meer hoef te volleyballen en nooit meer Frans te spreken. Dat laatste is nog de vraag, want met een journalistieke opleiding in het verschiet weet je het immers nooit. Maar na zes jaar Frans sta je eigenlijk nog nergens.
Hopelijk kom ik mensen als Macron dus nog even niet tegen. Hoe zeg je in het Frans bijvoorbeeld: lekker weertje hè? Ik zou het niet weten.

Bram Wijnholt

Meer berichten