Foto:
Mijn leven als IJsselsteinse jongere

Wonder boven wonder

Ik val redelijk in herhaling, maar het wordt wederom een belangrijke week. Allereerst een korte terugblik op vorige week, de week van de presentatie en het volleybaltoernooi. De presentatie ging naar behoren en de begeleider was dan ook erg te spreken over het resultaat. Die dag erna hadden we dus het volleybaltoernooi en wonder boven wonder viel mijn team in de prijzen.

Het is niet zo dat ik van nature speel of zing...

Wat ik me van voorgaande toernooien kan herinneren was dat ik meestal in de verliezersfinale terechtkwam, ondersteund door hoongelach van het publiek. Nu wonnen we een paar potjes en stonden we zonder dat ik er weet van had in een finale. Welke precies, daar heb ik tot op de dag van vandaag geen weet van, want de opzet van het toernooi was namelijk ietwat aan de moeilijke kant. Ik dacht namelijk klaar te zijn na één overwinning en vier nederlagen, wat redelijk logisch in de oren klinkt, maar toen liep een teamgenoot op mij af met een glorieus bericht: 'We staan in een finale.' Ik prepareerde me eigenlijk al voor de terugweg naar huis en had nog niet niet mijn schoolschrift in de ring gegooid. Die 'finale' wonnen we.
Maar goed, deze week heb ik de muziekavond. Ik zing in maar liefst drie nummers mee, waarbij ik bij één nummer de muzikale begeleiding verzorg. Het is niet dat ik van nature speel of zing, dat heb ik mezelf soort van aangeleerd en na zes jaar muziek sta ik dan op het podium. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan, maar leuk wordt het in ieder geval. Ik mag het ook nog eens presenteren en dat vind ik helemaal top.
Daarna is het vakantie en ga ik twee leuke wedstrijden bezoeken. Eerst in Utrecht en daarna in Leverkusen. Mijn cluppie en een Duits cluppie. Hup Dikkie, hup Petertje.

Bram Wijnholt

Meer berichten