Foto: Foto:
De IJsselsteinse Column

Bestuurlijk vreemdgaan

Afgelopen week in de krant: "Samenvoegen gemeenten leidt niet tot lastenverlichting". Dat had ik ze ook wel kunnen vertellen! Ik ben geen expert in overheidsfinanciën, maar weet veel over geldtekort - dus indirect toch óók wel over overheidsfinanciën. Gemeentelijke samenwerking is een dankbaar onderwerp voor mijn columns.

Ik spitste dan ook mijn oren toen ik onlangs op Radio M Utrecht 'Krimpen' en 'Lopik' in één zin hoorde noemen. De Krimpenerwaard en de Lopikerwaard! Dat is net zoiets als Noord- en Zuid-Korea! De gemeenten Lopik en Krimpenerwaard liggen zelfs in verschillende provincies! Als die gaan samenwerken is dat eigenlijk bestuurlijk vreemd gaan. Een prachtige aanleiding voor dubbelzinnige woordgrappen!

Ik breek een lans voor het Lopiks woongenot

Aandachtig luisteren hielp me echter uit de droom. Het ging niet om de plaatsnaam Krimpen, maar om het werkwoord krimpen. Lopik krimpt, bewoners trekken weg. Maar waarom dan? Lopik is toch een oase van rust midden in het groene hart? Dat je Noord Groningen ontvlucht is logisch, maar onder de Lopikse bodem wordt toch geen aardgas gewonnen? Toegegeven: ik ervaar in Lopik enige zwaarmoedigheid, zeker op zondag. Maar dat is persoonlijk. Mijn streng gelovige grootvader ging nooit op vakantie, maar soms logeerde hij in Lopikerkapel en wijdde hij zich aan het lezen van 'oude schrijvers', religieuze boeken uit de 18e en 19e eeuw, de glorietijd van het Nederlands Calvinisme.
Daardoor associeer ik Lopik soms met strenge zondagsrust en zwart geklede kerkgangers. Ik vraag me af of dat wel terecht is.
Daarom wil ik een lans breken voor het Lopiks woongenot met deze slogan: "Moet Lopik weg, of loop ik weg, of kies ik voor Lopik?"

Rinus Verweij

Meer berichten