Foto: Foto:
De IJsselsteinse Column

Boerkaverbod 2

In ons rustige IJsselstadje heeft het recente boerkaverbod geruisloos zijn intrede gedaan, maar het kan ook anders. Afgelopen week op de radio: een relletje in Limburg. Op zichzelf al opmerkelijk, want als er één soort mensen bestaat die zonder openlijk weerstand te wekken toch ongestoord hun gang gaan, dan zijn het Limburgers. Deze eigengereide levensgenieters, die zich qua regionale trots alleen met de Friezen kunnen meten, zijn in 1839 bij de definitieve scheiding van Nederland en België ongewild aan 'onze' kant van de grens terechtgekomen.

Gedwongen spijtbetuiging voor een nikab-activiste

Ze hebben deze kolonisatie alleen kunnen overleven door hun eeuwenlange ervaring in de omgang met vreemde overheersing. Maar nu was er toch een kleine opleving van openlijke rebellie. Een zekere Angela, een naam die 'engel' betekent en vanwege de christelijke lading bij bekering tot de islam onmiddellijk veranderd zou worden, had zich in nikab in de bus gemeld, waarop de buschauffeur op grond van het recente nikabverbod weigerde om te vertrekken. Voorspelbaar resultaat: de chauffeur kreeg een standje en niet de zogenaamd tot de islam bekeerde dekkleedactiviste Angela. Ik hoorde haar op de radio. Een assertieve dame met een onmiskenbaar aangeboren Limburgs accent van hier tot Vaals met een g zo zacht als gesmolten boter. Ze bleek verrassend goed op de hoogte van de juridische marges en sleepte een gedwongen spijtbetuiging van de buschauffeur als trofee in de wacht. Sorry, ik ben nogal cynisch ten opzichte van de oprechtheid van dit soort activisten. Het zou mij niet verbazen als Angela na de bus is overgestapt in de intercity naar Amsterdam, onderweg haar nikab uit het raam heeft gegooid, en in Amsterdam de onuitroeibare door verdwaasde stadsdeelraden gepamperde krakerscene is gaan versterken.

Rinus Verweij

Meer berichten