Foto: Foto:
De IJsselsteinse Column

Sympathie

Even geleden zag ik publiekslieveling Yvon - Boer zoekt vrouw - Jaspers - bij Jinek van haar voetstuk vallen. Direct nadat nabestaanden van lustmoordslachtoffer Anne Faber hun schrijnende relaas hadden verteld, ging mevrouw voluit de dramaqueen uithangen naar aanleiding van kritiek op haar commerciële nevenactiviteiten. Ik zag de hardheid in haar ogen en was meteen een illusie armer. Wat ik hiermee wil zeggen? Dat sympathie begrensd is en kan omslaan.

Wie hard schreeuwt is er niet altijd het slechtst aan toe

Ik ben opgegroeid in een landbouwgebied dat door megaverstedelijking geleidelijk om zeep is geholpen. In de landelijke omgeving van IJsselstein dreigt hetzelfde gevaar. Ik heb hierdoor onwillekeurig meer sympathie voor boeren dan voor Haagse en Brusselse studeerkamerregenten die steeds weer nieuwe milieuregeltjes verzinnen. Niettemin zie ik met lede ogen hoe traditionele veestallen worden vervangen door vliegtuighangars, en dat wuivende graanvelden plaatsmaken voor mais; weinig arbeidsintensief, maar foeilelijk. Toch wordt mijn sympathie voor boeren momenteel danig beproefd. Wie hard schreeuwt, over een geoliede organisatie beschikt voor het initiëren van protestacties en transportmiddelen bezit om het verkeer totaal te ontregelen, is er niet automatisch het slechtst aan toe. Er liggen meer beroepsgroepen onder vuur; de politie zelfs letterlijk. Na het filerecord van 1.200 kilometer hebben de boeren de smaak te pakken en dreigt een aantal Schiphol plat te leggen. Natuurlijk zijn argeloze automobilisten weer de dupe. Straks komen truckers en taxichauffeurs op hetzelfde idee. Het begint zo griezelig veel op ordinaire machtswellust te lijken. Straks gaan we Frankrijk achterna, en volgt mijn sympathie voor de boeren dezelfde weg als mijn sympathie voor Yvon Jaspers.

Rinus Verweij

Meer berichten