Foto: Foto:
De IJsselsteinse Column

Varkens

Ik heb iets met varkens. Dat staat los van het feit dat deze intelligente en doorgaans vriendelijke dieren in sommige culturen als 'onrein' worden aangeduid en vergeleken met 'ongelovigen'. Ik ben opgegroeid met spaarvarkens; het symbool van spaarzaamheid en verborgen beloftes.

Varkens figureren in lieve kinderverhalen: denk aan de drie biggetjes en Knorretje uit Winnie de Poeh. Ik genoot van Miss Piggy in de Muppet Show; mijn ideale vrouw: poeslief maar met een knalharde rechtse directe. Toegegeven: mijn houding tegenover varkens is hypocriet, want ik lust best een karbonaadje op zijn tijd.

Zeker, er schort veel aan de behandeling van varkens

Een goede vriendin is afgestudeerd als veearts en heeft door haar werk bij de VWA bovengemiddeld inzicht in de veeteelt en vleesindustrie. Ze is veganist en wijst dus álle dierlijke producten af. Niettemin komt ze weinig voedingsstoffen tekort, want ze liep grote afstanden in de Nacht van de Vluchteling. Petje af, maar meedoen is me te gortig.

Zeker, er schort veel aan de behandeling van varkens. Geïnfecteerde varkenshouderijen ruimen met elektrocutie-installaties en het massale vergassen in vleesbedrijven – over stikstofuitstoot gesproken – staat in schril contrast met het humane slachten dat ik mij van onze dorpsslager herinner. Een werknemer van een vleesbedrijf schijnt ooit voorgesteld te hebben om het slachten voor varkens draaglijker te maken door een lekker modderbad en een warme douche vooraf, met een geruststellend muziekje erbij. Ik vind het erg macaber klinken. En dat deze werknemer uit Polen komt, maakt het er niet beter op.

Er is momenteel veel ophef over een IJsselsteins vleesbedrijf, dat zich vooralsnog hult in stilzwijgen. Als het mijn bedrijf was zou ik mij verdedigen met openheid van zaken.

Rinus Verweij

Meer berichten