Foto:
De duurzaamste column

Opgroeien in coronatijden

Deze column gaat niet over onze thuiswerkende ouders die het met hun niet-meer-schoolgaande-kinderen vol moeten houden in deze bizarre tijd. Alhoewel ik daar met gemak een column over vol zou kunnen schrijven. Bijvoorbeeld over Evan van 5 die tijdens het journaal waarin het RIVM iets uitlegt over het afnemen van monsters, verschrikt roept: “MONSTERS…??!”Nee, deze column gaat over mijn vensterbanktuin. Een seizoen geleden meldde ik u al met trots mijn beginnersgeluk: de kruidenbak van een halve meter. Daar is mijn vensterbank aan toegevoegd, plus de teil van mijn grootmoeder.

Ik spreek de potten in de vensterbank liefdevol toe

Waar eerst mijn oma’s klok stond en twee orchideeën, pogen nu tuinkers, avocado, raapstelen, basilicum en tomaten te ontkiemen. Aan mijn liefde zal het niet liggen. Vol ontzag en verbazing heb ik zandkorrelgrote zaadjes onder een verfijnd laagje aarde gelegd. Nauwelijks te geloven dat iets ter grootte van een speldenknop een paar maanden later tomaten worden! De raapstelen, inmiddels als stamppot verorberd, bewijzen weliswaar het wonder, maar de rest van het gezaaide blijft nog angstvallig onder de donkere aarde verstopt zitten. Dus spreek ik de potten in de vensterbank liefdevol toe tot opgroeien: de avocado die toch na acht weken volharding een petieterig worteltje begint te krijgen geef ik een compliment, de tuinkers die ik alvast bedank voor het feit dat ie morgen opgegeten wordt. De rest van de potten bied ik mijn welgemeend excuus aan voor mijn monsterlijke woede-uitbarsting na een onwillige printopdracht, waar zij onbedoeld getuigen van waren. Tja, mensen zijn soms monsters waar het de natuur aangaat. Maar het is nooit te laat om spijt te betuigen en het goed te maken.


Marie-José de Zeeuw
KlimaatneutraalIJsselstein.nl


Meer berichten