Foto:
De IJsselsteinse Column

Souvenirs

Als sentimentele romanticus heb ik wel iets met souvenirs. 

Voorbeeld: met mijn eerste grote liefde sliep ik aanvankelijk in een eenpersoonsbed. Een rotanstoel naast het bed hield mij binnenboord. Stoel noch relatie hebben de tijd overleefd, maar ik bewaar een rotankrul als tastbare herinnering aan een mooie tijd. Ja, er zijn veel soorten souvenirs. Na de val van de Berlijnse muur gingen stukken beton ervan als zoete broodjes over de toonbank. In Utrecht wil men nu stenen van de Domtoren als souvenir gaan verkopen ten bate van de restauratie. Toen het Ajax stadion werd gerenoveerd werden stoelen verkocht aan voetbalfans. Een Rotterdammer kocht er een om als wc-bril te gaan gebruiken, maar serieus: het idee intrigeert me.

Een stukje Fulcoglasplaat als snijplank in de keuken

Ik zou het trio oud-wethouders dat is gevraagd om na te denken over de toekomst van het noodlijdende Fulcotheater iets vergelijkbaars willen aanbevelen. Nee, géén stoelen verkopen. Na het coronatijdperk zullen die hopelijk weer allemaal bezet zijn, zónder tussenruimte. Ik denk aan de glazen gevelplaten. Die zijn mij al jaren een doorn in het oog. Doorkijkkleding is leuk als er fraaie lingerie of anatomie onder zit, maar géén wollen borstrok. Bij het theater/stadhuis kijk je door de glasplaten tegen onooglijke steenwolisolatie aan. Ik heb al eens gepleit voor het aanbrengen van andere gevelbeplating en die laten begroeien met klimop. In Londen is een groot gebouw op de hoek van de monumentale Horse Guards Parade geheel met klimop begroeid. Fraai én vogelvriendelijk. De Fulcoglasplaten kunnen worden verkocht als hippe souvenirs en met de opbrengst kan het Fulco ondersteund worden. Ik zie het helemaal voor me: Fulcoglas toegepast in de douchecabine of desnoods een klein stukje als trendy snijplankje in de keuken. Leuk!

Rinus Verweij

Meer berichten